SONETJE NESREČE 1
O Vrba! srečna, draga vas domača,
Kjer hiša mojega stoji očeta;
Da b' uka žeja me iz tvojga sveta
Speljala ne bila, goljfiva kača!
Ne vedel bi, kako se v strup prebrača
Vse, kar srce si sladkega obeta;
Mi ne bila bi vera v sebe vzeta,
Ne bil viharjov notranjih b' igrača!
Zvestó srce in delavno ročico
Za doto, ki je nima miljonarka,
Bi bil dobil z izvoljeno devico;
Mi mirno plavala bi moja barka,
Pred ognjam dom, pred toče mi pšenico
Bi bližnji sosed varoval svet' Marka.
SONETOS DE LA DESDICHA 1
Prevod / Traducción: Lorenzo Strukelj
Vrba feliz, pueblo natal amado
Que dejé atrás por un banal... ¿qué soy?
Mi vida entera yo daría hoy
Por no haberte jamás abandonado!
Ahora no sabría del veneno
Que bebe el corazón que anhela miel,
Confiado en mí, a mis principios fiel,
Y a los tormentos íntimos ajeno.
Corazón puro y manos hacendosas
Me legarían un feliz destino,
Con la elección de mi adorada esposa;
Al vendaval ajeno iría mi barco,
Protegidos mis bienes y mis cosas
Por los buenos vecinos de San Marco.
KAM ?
Ko brez miru okrog divjam,
Prijatlji prašajo me, kam?
Prašajte raj' oblak neba,
Prašajte raj' val morja,
Kadar mogočni gospodar
Drvi jih semtertje vihar.
Oblak ne ve, in val ne kam,
Kam nese me obup, ne znam.
Samo to znam, samo to vem,
Da pred obličje nje ne smem,
In da ni mesta vrh zemlje,
Kjer bi pozabil to gorje.
¿ADÓNDE?
Prevod / Traducción: Lorenzo Strukelj
Viendo mi frenético ambular,
Me preguntan mis amigos, ¿dónde vas?
Pregunten mejor a una nube,
Pregunten a una ola del mar,
Esclavas de los caprichos
De una tormenta infernal.
Ola, nube y yo ignoramos
Ciegos y perdidos, dónde vamos.
Sólo se, con prístina certeza,
Que me está vedado el ver su rostro
Y que el mundo no alberga en sus entrañas
Lugar donde olvidar pena tamaña.
CROQUIS
Janez Menart
Kavarna. Miza: marmor, mrzel, siv
- Življenja otipljiva prispodoba -.
V kozarčku konjak; nizko izpod roba;
In lužica tam, kjer se je polil.
Prst čopič je in lužica paleta;
Lenobno rišem: hišica, drevo,
Nad hišo sonce, klopica pred njo
In roža, ki ob roži se razcveta.
In še stezica, ki drži od hiše
In lepa žena, ki med rože leže…
A v tem natakar vljudno predme seže,
Pobere vse in mizico pobriše.
In gledam ga, kako svoj pladenj nosi,
Kako opleta sem in tja s prtičem
In skoraj žalostno za njim zakličem:
"Gospod natakar, še en konjak, prosim!".
CROQUIS
Prevod / Traducción: Lorenzo Strukelj
Un bar. La mesa. El mármol gris, helado,
Espejo de la vida monocorde;
La copa de cognac casi hasta el borde
Y un charco donde aquél se ha derramado.
Pincel el dedo, el charco es la paleta;
Dibujo con desgano: una casa, un pino,
Sobre la casa el sol, un banco en el camino
Y una flor bella, que a otra flor inquieta.
Un sendero que se aleja en un recodo
Y una mujer, jardinera diligente…
De pronto, el mozo se acerca gentilmente,
Limpia la mesa; desaparece todo.
Observo al mozo: su inmaculada ropa,
La gracia de una seña de su mano
Y suena triste mi lúgubre reclamo:
"¡Por favor, mozo, sírvame otra copa!".
Kje je tisti poštenjak
ki ga omenja Trstenjak?
Vrnitev
Lorenzo Štrukelj
Po tebi hrepenim; kje si, slovenska duša,
slovensko tí srce, slovenstva jedro?
ki sem te opazoval daleè na obzorju,
kot tisto toplo, drago, nedosegljivo dednost,
na drugi strani obale, ob drugem daljnem morju,
in te dosegel šele v poznem popoldnevu,
ko se že bliža mrak, in vid me vara .
A si bila samo hipna iluzija?
A si bila samo optièna prevara?
Komaj lastovka poletna si res bila,
a umrljiva cvetlica le, nemara?
Kje tvojih nežnih je nageljev naivnost,
kje tvojih nakel je tista pridna pridnost?
Kje tisti vdih, ki je pesnike prevzel,
kje tisti narod, ki Prešeren mu je pel?
Kje tista vera, ki je cerkvice gradila,
in kje zvestoba, ki v presežnost je verjela?
Kje tista množica, ki je delala in molila,
in ki pri trdem delu je še veselo pela?
Le še imetje in premoženje te navduši
in bolj bogate zavidaš jih sosede,
niè te ne moti praznota v prazni duši
èe te oèarljivo z zlatninami pretrese.
Kakšno strupeno snov si dolgo èasa pila,
da ti je srce in dušo posušila ?
In kdo je dal ti hrano tol'k strupeno,
da živeti ali umreti ti je vseeno?
Reke bratovske krvi… izgon toliko ljudi…
Grenke ure zgodovine… A so bile le zaman?
Zakaj poti ne najdeš do res iskrene sprave?
Do danes le vse kaže, kot da ne bi vedla kam.
A mene siv obup nikakor ne premaga,
in trmasto bom v svoji globoki veri vztrajal;
zaupljivo bom doèakal bodoèo oživitev
lastnosti in vrednot, ki so slovenska slava.
Odkopal in prebrskal bom svoje korenine,
saj mi ne bo težkó, dokler bom še moèan…
In ker èas teèe hitro, in tudi hitro mine,
tej ljubi rodni grudi, moje kosti predam.
SREČKO KOSOVEL
Ekstaza smrti
Vse je ekstaza, ekstaza smrti !
Zlati stolpovi zapadne Evrope,
Kupole bele - (vse je ekstaza!)-
Vse tone v žgočem, rdečem morju;
Solnce zahaja in v njem se opaja
Tisočkrat mrtvi evropski človek.
- Vse je ekstaza, ekstaza smrti. -
Lepa, o lepa bo smrt Evrope:
Kakor razkošna kraljica v zlatu
Legla bo v krsto temnih stoletij,
Tiho bo umrla kot bi zaprla
Stara kraljica zlate oči.
- Vse je ekstaza, ekstaza smrti. -
Ah, iz oblaka večernega (zadnjega
Sla, ki oznanja Evropi še luč!)
Lije kri v moje trudno srce,
Joj in vode ni več v Evropi
In mi ljudje pijemo kri,
Kri iz večernih sladkih oblakov.
- Vse je ekstaza, ekstaza smrti. -
Komaj rojen, že goriš v ognju večera,
Vsa morja so redeča, vsa morja
Polna krvi, vsa jezera in vode ni,
Vode ni, da bi pral svojo krivdo,
Da bi opral svoje srce ta človek,
Vode ni, da pogasil bi z njo
Žejo po tihi, zeleni, jutranji prirodi.
In vse je večer in jutra ne bo
Dokler ne umremo, ki nosimo
Krivdo umiranja, dokler ne umremo
Poslednji…
Joj, v to pokrajino, še v to,
Solnce večerno, boš zasijalo
S pekočimi žarki? Še v to?
Morje preplavlja zelene poljane,
Morje večerne, žgoče krvi
In rešitve ni in ni,
Dokler ne padeva jaz in ti,
Dokler ne pademo jaz in vsi,
Dokler ne umremo pod težo krvi.
Z zlatimi žarki sijalo bo solnce
Na nas, evropske mrliče.
Extasis de muerte
Prevod / Traducción: Lorenzo F. Strukelj
¡Todo es éxtasis, éxtasis de muerte!
¡Oh, torres doradas de Europa, decadente!
Oh, cúpulas níveas (¡éxtasis total!)
Un hirviente caldo de rojos es el mar.
Se embriaga de ocaso con el sol que muere,
El hombre europeo, ya muerto mil veces.
- Éxtasis total, éxtasis letal. -
¡Qué bella imagino la muerte de Europa!:
Cual reina en oropeles, rodeada de pompa
Yacerá en la oscura tumba de los siglos;
Morirá en silencio como si cerrara
Sus dorados ojos, una reina anciana.
- Éxtasis total, éxtasis letal. -
Una nube púrpura y ardiente en el ocaso,
(El último rayo de luz para Europa)
Baña de sangre mi hastiado corazón.
Y ya no queda agua; no hay agua en Europa
Y ya bebemos sangre los hombres de estos días,
Sangre de unas nubes dulces y tardías.
- Éxtasis total, éxtasis letal. -
Recién nacido, ya ardes en las llamas del final,
Los mares están rojos, colmados de sangre,
Los lagos, sin agua, son lagos de sangre;
No hay agua que lave las culpas del hombre,
Su sucio corazón; que limpie su nombre.
No hay agua que sacie la sed devoradora
De una nueva vida y una fecunda aurora.
Ya todo es ocaso y no habrá mañana
Hasta que no muera el último culpable
De tamaño crimen
Y no quede nadie…
¿También sobre esta tierra, sobre ésta también,
Arrojarás ardientes, sol del ocaso,
Tus rayos letales? ¿Sobre ésta también?
Un sangriento mar, ardiente y postrero
Inunda la campiña, verde, vegetal…
Ya no hay salvación, criminal raigambre,
Hasta que no caiga el último mortal,
Hasta no caer también nosotros dos
Bajo el peso denso de este mar de sangre.
Y el sol derramará su rayo postrero
Sobre nuestro yerto cadáver europeo.
